False sense of entitlement

De laatste tijd ben ik veel aan het nadenken over verwachtingen en het concept ‘ false sense of entitlement’ . Dat laatste begrip duidt op het onterechte idee dat iemand in een TPE relatie kan hebben dat hij of zij als onderdanige ‘ recht’ heeft op iets of redelijkerwijs mag verwachten dat bepaalde zaken gebeuren.

In onze visie is dit niet het geval. Alles wat de onderdanige, als eigendom ontvangt, is als het ware een privilege.

Nu klinkt dat in theorie wel goed en logisch, in de praktijk is het toch wel even anders. En ik wil nooit iemand zijn die zich puur op theorie richt, zonder dat er een duidelijke praktijkinvulling tegenover staat!



False sense of entitlement heeft te maken met verwachtingen. Bewust of onbewust hebben we allemaal verwachtingen, gaan we ervan uit dat sommmige dingen ons rechtmatig toekomen, dat ze ‘ zo en zo’ (en niet anders, of maar een beetje anders) zullen verlopen.

Zo reken ik erop dat elke ochtend op een bepaalde tijd de trein vertrekt, zodat ik naar mijn werk kan. Rijdt de trein niet volgens mij verwachtingen, dan ben ik teleurgesteld, boos of gefrustreerd.



Als je uitgaat van een relatie waarin de een alle macht en verantwoordelijkheid heeft en de ander alle macht loslaat en in alle openheid volledig streeft naar overgave, dan kun je niet meer van dit soort verwachtingen spreken. Dan moet je eigenlijk, letterlijk, alles loslaten.



In de praktijk vind ik dat niet haalbaar, ben ik bang. Ik bedoel: ik reken er op dat hij me naar mijn werk laat gaan, elke dag weer. Dat is een verwachting –die hij overigens zelf gevoed heeft door duidelijk te maken dat hij wil dat ik werk.

Ik reken er ook op dat ik elke nacht in zijn bed mag slapen – ookal vraag ik daar al sinds een paar jaar elke avond weer toestemming voor. Hij heeft me nog nooit geen toestemming gegeven, dus is die verwachting bij mij reeel. Maar is ze ook wenselijk? Is het niet een kwestie van false entitlement? Moet je als onderdanige niet in verwachtingen gefrustreerd worden, zodat je beseft dat het niet aan jou is om dit soort kaders in de relatie te plaatsen? Want als hij mij niet toestaat iets te doen wat ik verwacht – en dat kan- dan ben ik (net als met de trein) boos, teleurgesteld of gefrustreerd en in het ongunstige geval: alledrie.

En is de verwachting dat hij me in mijn verwachtingen frustreert niet een verwachting op zichzelf? Een keurslijf dat ik hem opleg, hoe hij met mij om moet gaan, omdat onze relatie anders zal barsten van het ‘ false entitlement’ ?


Verwachtingenmanagement, een term die ik hoorde in relatie tot een traject rondom marketing en pr van een organisatie onlangs. Zo omgaan met je ‘ klanten’, ze zo bespelen dat ze realistisch zijn in wat ze van je kunnen verwachten en wat niet. Met als gevolg dat ze tevreden zijn en positief tegen je organisatie aankijken. Omdat dat is wat je wilt. Zou verwachtingenmanagement niet ook iets zijn voor ons?